De verpakking van chips is misschien wel één van de meest onderschatte uitdagingen binnen de verduurzaming van verpakkingen. Wat eruitziet als een simpel zakje, is in werkelijkheid een technisch compromis. Chips zijn extreem gevoelig voor zuurstof, vocht en licht. Om ze vers en knapperig te houden, worden ze daarom al jaren verpakt in meerlaagse folies — BOPP/ PET/ PE combinaties, vaak met een gemetalliseerde laag. Die bieden uitstekende bescherming, zijn sealbaar, bedrukbaar, maar vrijwel niet recyclebaar.

De sector probeert daar al langer uit te komen. Een van de bekendste en meest ambitieuze pogingen was die van SunChips (Frito-Lay) begin jaren 2010. Zij introduceerden wat werd gepositioneerd als de eerste 100% composteerbare chips zak. Technologisch een enorme stap: gemaakt van PLA en ontworpen om relatief snel te composteren (ca 14 weken in actieve composting)  Maar het mislukte — niet door de verbeterde duurzaamheid, maar door "teveel lawaai"........  -Hoe dan ? 
De zak maakte zoveel lawaai (ca 95 dB, vergelijkbaar met een langsrijdende motorfiets !!!) dat consumenten massaal afhaakten en op social media waren de grappen niet van de lucht.  "Can't hear you over this SunChips bag ". Het product werd uiteindelijk na ca 18 maanden teruggetrokken. Een pijnlijk, maar waardevol inzicht restte: Duurzaamheid werkt alleen als het, geen al te grote concessies vraagt van de gebruiker.

Vandaag is de richting iets verschoven en ligt de focus vooral op recyclebaarheid. Grote merken zoals PepsiCo en Mondelēz werken aan mono-materiaal verpakkingen op basis van PE of PP, die 100% recyclebaar en renewable zijn (doel 2030). Deze oplossingen worden inmiddels getest en deels uitgerold. Daarnaast zie je -volgens het label- ook nieuwe bio-degradeerbare verpakkings oplossingen zoals Brets chips (F)

De barrière-eigenschappen van traditionele multilayers blijken helaas moeilijk te evenaren, wat invloed kan hebben op houdbaarheid en voedselverspilling. Daarnaast is de recyclinginfrastructuur voor flexibele folies nog beperkt, waardoor “recyclable” in de praktijk niet altijd betekent "recycled at scale". De realiteit is dan ook dat het merendeel van de chip verpakkingen wereldwijd nog steeds uit niet-recyclebare laminaten bestaat. Niet omdat de oplossingen er niet zijn, maar omdat de balans tussen product-bescherming, kosten, schaal en duurzaamheid extreem lastig blijft.

Wat de SunChips-case in ieder geval duidelijk maakt, is dat de Duurzaamheid uitdaging verder gaat dan alleen materiaalkeuze. Het gaat om het hele systeem — van ontwerp tot gebruik en verwerking. De echte doorbraak komt pas wanneer duurzame oplossingen niet alleen technisch kloppen, maar ook passen in de praktijk van consument én keten.